'' යානෙ වරුම් පින්නෛ. මනි ඕසේ වරුම් මුන්නෛ. '' දෙමළ භාෂාවේ මේ ප්රකට කියමන මතක් වෙන හැමවිටම මට මහනුවර ඇසළ පෙරහර මතක් වෙයි. ' මිණි ගෙජ්ජි සද්දෙ පළමුව ඇසෙන අතර , ඊට පසුපසින් අලියා එන ' බව මේ කියමනේ අරුතයි. මහනුවර අවට උපන් අපේ ළමා , තරුණ කාලයේ අසිරිමත් වකවානුව ඇසළ සැණකෙළිය සමග උදාවෙයි. දළදා පෙරහරට වඩා අපට වැදගත් වන්නේ බෝගම්බර පිට්ටනියේ පවත්වන ඇසළ මේලාව. අඩි අසූවක් උස කුලුනකට නැග ශරීරයට ගිනිතබාගෙන කුලුන පාමුල වතුර ළිඳට පනින දර්ශනය අපට පුදුමයකි. ශරීරයේ ගින්න නිවාගෙන ඇය ළිං පඩියට ගොඩවී ප්රේක්ෂකයන්ට ආචාර කරන විට අපි ප්රීති ඝෝෂා නැඟුවෙමු. එදා අපට සෙංකඩගල ප්රකටව පෙනුණේ දළදා මාළිගාව නිසා මෙන්ම රේඩියෝ සිලෝන් එක නිසාය. හන්තානේ පිහිටුවා තිබුණු විකාශන මධ්යස්ථානය මේ නමින් හැදින්වුණා.
බ්ලෝග් අවකාශයේ ඉතිහාස ගවේෂණය